Word Beschermer

Na de storm

Stormschade_monumentale es_18 januari 2018.jpg

De storm van 18 januari 2018 gaat de boeken in als één van de zwaardere stormen van de afgelopen eeuw. Oké, niet zo zwaar als die van 25 januari 1990 maar toen was ik nog boswachter in opleiding. Eigenlijk wil ik tijdens een storm altijd het bos in. Maar dat is natuurlijk precies wat je niet moet doen. Mijn advies aan jullie: hang niet de boswachter uit!

Op een X moment besluiten mijn collega en ik om zelf ook niet meer het bos in te gaan. Bomen gaan bij bosjes onderuit en afgewaaide takken vormen een dik tapijt op wegen en paden. En dan stromen de telefoontjes, appjes en mailtjes binnen. Monsters van beuken die wegen blokkeren en nét die ene dode eik die ik wilde laten staan, voor de familie specht, is ter aarde gestort. Later die dag is het nog steeds gevaarlijk in het bos maar toch ga ik er op uit. Wat heb ik nodig? Een koppeltje zagers of moet er een kraan bij komen? Zo scheur ik van hot naar her om te zorgen dat mensen weer van A naar B kunnen. Bovenal probeer ik gevaarlijke situaties zoveel mogelijk weg te nemen. Gelijk nog maar een advies. Ga na een storm niet gelijk het bos in. Omdat de ravage groot is duurt het zeker enkele weken voordat alles is opgeruimd. Bezoek maar een keertje dat museum dat je altijd al wilde bekijken.

De dag na de storm likt de boswachter zijn wonden. Na de schouwrondes en de vele meldingen wordt duidelijk dat deze storm toch effe wat zwaarder was dan de anderen. Geen enkel natuurgebied en landgoed komt ongeschonden uit de strijd. Is dat erg? Een natuurkenner zal zeggen: geenszins! Omgewaaide bomen dragen bij aan de structuur van het bos. De kluit verzorgt een klein minibiotoop en de vrijgekomen ruimte in het kronendak kan weer worden ingenomen door de trappelende peuter boompjes. De immense stam zal langzaam worden weggegeten door kleinste beestjes en organismen.

Vrij snel na de storm gaat iedereen weer over tot de orde van de dag. Zo niet de boswachter. De eerste zondag na de storm is een prachtige dag. Geen zuchtje wind en de ochtendzon voelt als een heel vroege lente. Die ochtend struin ik door het kathedralen bos achter mijn boswachterswoning op landgoed Oostbroek. Hier ligt stormgeschiedenis. Een vrijwel weg gevreten eik markeert de zware storm van eind jaren zeventig. Een heel hoopje beuken en essen zijn een relict van de zeer zware storm uit 1990. Een monumentale beuk markeert zeker tot mijn pensioen de laatste storm, je weet wel, die storm van 18 januari 2018.

Joris Hellevoort
boswachter Utrechts Landschap

« Terug