Word Beschermer
Header afbeelding

Bijzondere bomen (III), de beuk

Rode Beuk Nienhof (1).jpgmei 2017

Dit jaar viert het Utrechts Landschap haar 90ste verjaardag. Een mooi moment om de natuur een cadeautje te geven. Maar hoe geef je de natuur nu een cadeautje?
In 1980 is er op Noordhout in Driebergen een bosreservaat aangewezen. Dit is een stukje bos van een kleine 40 hectare waar we als mens niets meer doen. Hier mag het bos helemaal zelf haar gang gaan. De verschillende bomen bepalen zelf wie d’r overleeft en wie vroegtijdig sterft. En nu is het omliggende bos ook zo ver om zijn eigen koers te varen. Het bosreservaat wordt dit jaar uitgebreid naar 90 hectare en is daarmee het grootste bosreservaat in de provincie.
Ecologen en wetenschappers denken al te weten hoe dit bos er over 90 jaar uitziet. De beuk, Fagus sylvatica, zal dominant zijn. De beuk is namelijk in staat om de kroonlaag van een bos volledig te domineren en andere soorten als eik en grove den te overgroeien. Maar of de beuk echt gaat winnen? Dat gaan ze zien, als de generatie na ons over 90 jaar door het bosreservaat loopt. Ik ben benieuwd! Zo gaat dat met bomen en bos, altijd maar wachten. Zou een boswachter daarom ook zo heten?

Beuken komen natuurlijk niet alleen voor in een bos. Ze zijn veel gebruikt bij de aanleg van landgoederen. Zo ook op landgoed De Niënhof onder Bunnik. Toen Baron van Hardenbroek hier in 1894 een sprookjesachtig kasteel liet bouwen mocht zijn schatrijke vrouw, Jonkvrouw Coenradina Carolina Theodora de Pesters van Cattenbroek er een boompje naast planten. Het werd een rode beuk, Fagus sylvatica ‘Atropunicea’. Wat mij betreft een prima keuze want de rode beuk is een superieure roodbladige beuk met bladeren die in het voorjaar helder rood uitlopen en daarna verkleuren naar donker purper. En, als landgoedeigenaar telde je echt niet mee als je landgoed niet minimaal één zo’n bijzondere boom bevatte.

Het ‘duizend en één nacht’ kasteel is overigens allang verdwenen. Zo niet de rode beuk. Trots staat hij daar, fel roodpurper afgetekend tegen het omringende groen. Als ik dichterbij loop raak ik altijd een beetje overmand door nostalgie. Ooit keek de ‘baronsdochter’ vanuit haar leerkamer neer op dit kleine rode beukje. Bijna 125 jaar later rest hier alleen nog deze woudreus die juist is begonnen aan de krachtigste periode in zijn leven. De stam is een waar monument. Immens dik met de prachtigste knobbels en bobbels. Een sprookjesachtige boom, ooit de metgezel van een sprookjesachtig kasteel.

Joris Hellevoort
boswachter Utrechts Landschap

« Terug

Delen:

Share Share